یک سیاستمدار لیبرال که از زندگی ناامید شده و قصد خودکشی دارد، برای قتل خودش آدمکش استخدام می‌کند و از این فرصت استفاده می‌کند تا با به کارگیری ریتم و ادبیات موسیقی و فرهنگ هیپ‌هاپ، با رای‌دهندگان خود به طور بی‌پرده و صادقانه صحبت کند.

لارنس فرلینگتی، شاعر و نقاش، یکی از بناهای یادبود زنده‌ی جهان در عرصه‌ی هنر و ادبیات است. برای بیش از نیم قرن، فرلینگتی با تعامل قدرتمند خود با جامعه و موضع ایدئولوژیکی که اغلب او را در تضاد با جریان‌های سیاسی زمانه‌اش قرار می‌داد، به شکل‌گیری جریان‌های شعر و ادبیات کمک کرد. رفتار آرام و پشت‌صحنه‌ی فرلینگتی و ظاهر بی‌تکلف او ممکن است برخی مخالفان را آرام یا حتی فریب داده باشد، در حالی که او در واقع یک مزدور ادبی و شورشی در خط مقدم انقلاب فرهنگی ما بود.

بیش از ۲۰ شاعر معاصر آمریکای شمالی آثار خود را دکلمه کرده، می‌خوانند و اجرا می‌کنند. در ابتدای فیلم، چارلز بوکوفسکی درباره انرژی شاعران و یک شعر صحبت می‌کند. این شاعران که فرزندان معنوی والت ویتمن و چارلز اولسون محسوب می‌شوند، با لحنی وردگونه و خطابی، آثاری رادیکال و گاه آمیخته با تصاویر سیاسی معاصر خلق می‌کنند. از شاعران بلک مانتین و نسل بیت گرفته تا مینیمالیست‌هایی چون جان کیج و هنرمندانی نظیر تام ویتس، جنبه‌های مختلف شاعران را در قامت تروبادورهای مدرن به تصویر می‌کشند.

گزارشی از کنوانسیون سیاسی ملی سیاه‌پوستان که در سال ۱۹۷۲ در گریِ ایندیانا برگزار شد؛ رویدادی تاریخی که صداهای مختلف سیاه‌پوستان از تمام طیف‌های سیاسی را گرد هم آورد، از جمله جسی جکسون، دیک گریگوری، کورتا اسکات کینگ، ریچارد هچر، امیری باراکا، چارلز دیگز و اچ. کارل مک‌کال.